1394
 
 پیوندها
 
تاریخ : دوشنبه 24 شهريور 1399     |     کد : 2350

فرهنگ‌شهر؛

تماشاگر صحنه حادثه نباشیم

هر چه افراد بیننده یک حادثه بیشتر باشند، شانس این که کسی برای کمک کاری انجام دهد کمتر می شود؛ در واقع حضور افراد در صحنه، تمایل بقیه را برای کمک کمتر می کند. از این اثر به اسم انتشار مسئولیت نیز نام برده می‌شود.

روز هر حادثه می تواند خطرات جانی و مالی ایجاد کرده و خطری بالقوه برای مجاوران محل حادثه باشد و حضور به موقع نیروهای امدادرسان و تسریع در فرایند امدادرسانی دامنه تهدید آن حادثه را محدود خواهد کرد.

 حوادث از سوانح رانندگی گرفته تا زمین لرزه یا آتش سوزی‌ها و ریزش ساختمان‌ها هریک به اقتضای شرایط جغرافیایی و مکانی نیاز به امدادرسانی خاص خود دارند. در این میان حضور به موقع تیم های امدادی و نظارتی مهمترین امر در کنترل و مهار یک حادثه با نجات جان حادثه دیدگان به شمار می رود که اگر به خوبی محقق نشود، دامنه حادثه از آنچه که هست فراتر می رود.

هرچند کمک به همنوع در زمان خطر وظیفه هر انسانی است، اما اگر مردم در زمان وقوع حوادث به عنوان نظاره‌گر یا نگاه کنجکاوانه مانع امدادرسانی شوند به طور حتم حرکتی نامناسب انجام داده و خود باعث و بانی یک حادثه دیگر ولو اینکه سهوی باشد، شده اند.

هر چه تعداد افرادی که در صحنه حادثه حاضر هستند بیشتر باشد، ما کمتر برای کمک با انجام کارمؤثر پیشقدم می ‌شویم. هر کدام مسئولیت را به عهده دیگری می اندازیم. بالاخره کسی پیدا می شود که راه را باز کند. بالاخره کس دیگری کنار می رود تا راه برای آمبولانس باز شود. بالاخره، بالاخره، و همین بالاخره‌ها می‌شود صدها نفر که در صحنه حادثه ایستاده‌اند و منتظرند تا بقیه صحنه را خالی کنند، بقیه برای کمک به مصدوم اقدام کنند، بقیه با پلیس تماس بگیرند، بقیه ...

چه کار کنیم تا یک تماشاچی نباشیم؟

اول از همه این که اگر زمانی در یک حادثه اورژانسی قرار گرفتید و اطرافمان را تماشاچی ها پر کرده بودند، یادمان باشد که اولین واکنشی که به طور غریزی به ذهن ما و مطمئنا تماشاچی های اطرافمان می که مسئولیتی نداریم. در همان لحظه مسئله «انتشار مسئولیت» را به یاد بیاوریم. این یادآوری شاید باعث شود به خاطر بیاوریم که در هر حادثه‌ای ما و هر کس دیگری که در صحنه حضور دارند ۱۰۰ درصد در قبال نجات جان تک تک حادثه دیده‌ها مسئول هستیم. مسئول کمک به حادثه دیده‌ها و خبر دادن به مسئولان اگر امدادگران نیستند و مسئول ترک محل و باز کردن فضا برای امدادگران اگر قبلا به محل رسیده اند.

اگر خودمان در جایگاه آسیب دیده هستیم و به کمک نیاز داریم، این مسئولیت خودمان است که از میان تماشاچی ها یکی را وادار کنیم تا در قبال نجات ما احساس مسئولیت کند. وقتی ما نیاز به کمک داریم و اطرافمان را تعداد زیادی تماشاچی احاطه کرده اند معمولا به طور جمعی برای کمک درخواست می کنیم و به خود می گوییم بالاخره یکی از میان این همه تماشاچی به ما کمک خواهد کرد؛ اما اگر از کارشناسان دفاع شخصی هم بپرسیم به ما می گویند که از میان تماشاچی ها یکی را پیدا کنید و مستقیما مخاطب قرار دهید و تقاضای کمک کنید. با این کار آن شخص را مجبور می کنید تا خود را مسئول نجات شما بداند و در این صورت شانس کمک به شما افزایش خواهد یافت.

همین روش برای کمک خواستن از دیگران برای همراهی با ما برای نجات یک آسیب دیده هم جواب می‌دهد. زمانی که میخواهیم برای کمک به فردی که آسیب دیده پیش‌قدم شویم یک نفر را انتخاب کنیم و مستقیما بگوییم به ما کمک کند. به دیگری مستقیما بگوییم به اورژانس زنگ بزند؛ و همین طور تمام کمکی که لازم دارید را مستقیما درخواست کنید. این کار زنجیره ی انتشار مسئولیت» را خواهد شکست.

آسیب‌های تجمع در محل حادثه

- تجمع افراد ناخودآگاه باعث توقف وسایط نقلیه در حاشیه خیابان ها شده و تراکم ترافیک را دوچندان می کند که این امر علاوه بر دیررسیدن نیروهای امدادی باعث راه‌بندان و دیر رسیدنسایر افراد به مقصدشان نیز می شود.

- صحنه های تصادف در برخی موارد می تواند برای تماشاگران خطرناک باشد زیرا بعضا احتمال وقوع آتش سوزی و انفجار به علت ریزش سوخت از باک وسایل نقلیه با محموله های خودروهای  بارکش وجود دارد.

- هنگام تجمع، امکان دزدی نیز وجود دارد. دزدی از خودروهایی که تصادف کردند و دزدی از افرادی که در محل حادثه تجمع کرده‌اند؛ که هر دو به دلیل حواس پرتی است چون افراد حاضر در صحنه بیشتر بر تصادف تمرکز می کنند.

- تجمع در تصادفات باعث می‌شود افراد غیرمتخصص نظر شخصی خود را بیان کنند که در صورتی که نظرات جانبدارانه باشند، احتمال به وجود آمدن دعوا نیز وجود دارد.
برگرفته از کتاب فرهنگ شهروندی/ راهنمای تسهیل گران/ پایه یازدهم


PDF چاپ چاپ
 
 اسلایدر